امروز داشتم به رادیو فردا گوش میدادم که خبر آزادی عامل انفجار لاکربی در اسکاتلند رو شنیدم
چیزی که باعث تعجب من شد توجیه قاضی پرونده بود که گفته بود با توجه به مدارک پزشکی متهم که نشان دهنده سرطان داشتن وتنها دو یا سه ماه دیگه زنده بودن این فرد میباشد و اینکه ما در این سمت دنیا دارای ارزشهای والایی می باشیم که به ما اجازه اعدام فردی که بطور طبیعی در حال مرگ می باشد رو نمیده بنابر این عامل این حمله تروریستی آزاد می شود
از اون موقع تا حالا مدام تو ذهنم این سیستم قضایی رو با سیستم قضایی خودمون مخصوصا دادگاه های اخیر و نحوه برخورد با معترضین به نتیجه از پیش طراحی شده انتخابات اخیر مقایسه میکنم.
دردادگاه علنی: من اعتراف می کنم به صاف بودن زمین.به روز بودن شبُ یسار بودن یمین.من اعتراف می کنم که شب سپید بودُ من اگر سیاه دیدمش خطای دید بودُ بس..من اعتراف می کنم که قرص ها توهم استُ فرد خاینی چو من نه لایق ترحم است.من اعتراف می کنم فقط کمی امان بده، به دوستان گشنه ام فقط یه تکه نان بده.من اعتراف می کنم ترُخدا دگر نزن.من اعتراف می کنم،من اعتراف می کنم فقط نگو به دخترم در این یکی دو ماه من،چه آمدست بر سرم
